Nieuw boek

Lange rijen, hoge stapels boeken. Overal waar je kijkt. Ik lees wat achterflappen. Een dik zwaar boek, de schrijfster ken ik nog niet. Ik sla het open. Laat de pagina's langs mijn duim gaan. De geur van drukinkt. Ik houd er zo van. Ga vaak puur voor de lol naar een boekwinkel. Zelfs als ik op reis ben. Kijken, ruiken, lezen. Daar kan toch geen Bol.com tegenop? Hoera voor het levende boek!

The English Bookstore, Kalverstraat.

Een koninklijke fietstocht

Het waait flink op de dijk. Ik schakel een tandje terug om niet meteen stuk te gaan. Even rustig aan, zo na Koninginnedag.

Vóór mij rijdt een wat oudere dame: grijs hoog kapsel, rode parka, donkerblauwe broek en gymschoenen van het nette soort. Ze zit kaarsrecht, met de schouders iets opgetrokken. Als ik haar inhaal, draait ze juist haar hoofd naar rechts. En laat haar blik over de weidse polder dwalen. Nog vol van de kroning, en het afscheid, bedenk ik me dat het zomaar Beatrix zou kunnen zijn. En mijn fantasie slaat op hol.

Ik kijk of ik ergens een busje zie rijden, of beveiliging op de fiets. Niets van dat alles natuurlijk. Maar ik laat mijn gedachten hun gang gaan. En bedenk hoe Beatrix – ondanks de emotionele en lange dag van gisteren -  toch vroeg wakker is geworden. Hoe ze monter, maar rustig is aangeschoven aan het ontbijt. Bewust de kranten nog even links laat liggen. En zich na een paar happen van haar nog warme toast bedenkt om de zinnen even te verzetten. Met een fietstochtje.

Hoe ze zich  - zodra ze de oprijlaan van kasteel Drakensteyn verlaat – op slag stukken lichter voelt. 33 jaar lang wijdde ze haar leven aan volk en vaderland. Maar dat is na gisteren definitief voorbij. Afgerond. Afgelopen. Einde. Hoe flarden van de dag zich in haar gedachten aaneenrijgen: een oneindige ketting van beelden en woorden. Het applaus, háár applaus, de vele bedankjes, felicitaties en vluchtige gesprekken met genodigden. Het gemis. 

Hoe ze met elke pedaalslag het koningschap verder achter zich laat. Hoe ze een versnelling opschakelt. Nog een beetje harder gaat trappen. De neus in de lucht, diep inademend. De borst vooruit. 

Beroofd

“Huh? Waar is mijn tas??!!” Ik kijk onder het terrastafeltje. Die van mijn reisgenote staat er nog, maar de mijne is verdwenen. Even denk ik nog dat ik 'm op het toilet ben vergeten. Maar nee, hij stond echt naast me. En nu is 'ie weg.

“Mijn telefoon,” kreun ik. “Mijn autosleutels! Mijn autopapieren! “Mijn PASPOORT!” Alles zat in die tas. We zouden even een koffietje doen, totdat we in het appartement konden. Shit! Waarom had ik niet nog beter opgelet? En hij stond toch tussen ons in?

Volledig in paniek – mijn gezicht heeft denk ik de kleur groen - spoeden we ons over het drukke plein naar het politiebureau. Een agent die in eerste instantie nors lijkt, blijkt vriendelijk en erg bereid om ons te helpen: "Fenka tell mi, gow match monnie was in your wallit?" Ook staat er een computer waarmee ik mijn bankpassen en telefoon kan blokkeren. Langzaam kom ik bij, voel me minder groen, slechts een beetje beige nog.

Dan heb ik mijn volgende paniekaanval: de toegangscode van het appartement! Die zat ook in mijn tas. Ik zoek in mijn mailbox het telefoonnummer van de eigenaresse. “Die code moet veranderd, anders staat die dief dadelijk in onze kamer!” De vrouw reageert kalm en heeft een verassende mededeling: mijn tas is gevonden. In een restaurant in de buurt.

Even later stapt een brede, stoere agent met mijn handtas het bureau binnen. Alles zit er nog in, behalve natuurlijk mijn telefoon en dure merkzonnebril (het goedkope H&M-zonneding was blijkbaar de moeite niet waard). En mijn bankpassen zijn weg, en 60 euro. Maar wel heb ik mijn portemonnee, rijbewijs, autosleutel en –papieren nog. En vooral, mijn paspoort. “Dat scheelt je 3 uur bij de ambassade,” zegt de agent.

Ongelooflijk. Ben je net beroofd, heb je jezelf een koppijn ‘gepaniekt’ en verlaat je uiteindelijk toch met een opgelucht gevoel het politiebureau. Met de tassen op schoot bestellen we twee vinhos op de goede afloop.

Praça Rossio in Lissabon. Mooi, maar opletten dus.