Ik stond in de berm, zo’n 8 kilometer van mijn eindbestemming vandaan. Ruim 40 kilometer had ik achter de rug. Over de heuvels had ik langs velden en bossen gefietst. Over strak geasfalteerde wegen. Maar ook over binnendoorweggetjes. Die me langs dorpjes van vaak niet meer dan vier boerderijen voerden. Koeien die me loom aanstaarden. Vaak lag er zand en grint op die weggetjes. Het resultaat: een lekke band. Erger nog: een lekke achterband.
Ik keek links en rechts de weg af. Het was stil, nul verkeer. Weinig kans op een behulpzame Fransman die dat arme fietsmeisje wel even zou helpen. In dit geval zat er dus niets anders op dan mijn fiets om te keren en dit varkentje zelf te wassen. Ik bekeek mijn achterwiel. Hoe krijg ik in godsnaam dat wiel eraf?, dacht ik bij mezelf. En vooral, hoe krijg ik het er samen met die ketting weer fatsoenlijk op? Stomme doos, zei ik. Mezelf vervloekend dat ik me er nooit in had verdiept hoe je een achterband verwisselt.
Ik besloot om de hulptroepen in te schakelen. De mobiele bereikbaarheid van het vakantiehuis was ongeveer nihil, dus zette ik alle middelen in. Ik stuurde een e-mail, een whatsapp-bericht en een sms. Zo. Ik zette mijn fiets weer op zijn wielen. Een sms-bericht terug, hulp was onderweg! Ok, nu dus wachten. Ik keek om me heen. Nutteloos blijven staan is ook zoiets. Zou ik misschien toch even het pompje proberen? Verrek! Het werkte. Ik stuurde snel een bericht dat hulp niet meer nodig was en fietste zo hard ik kon. Natuurlijk liep de band leeg, en moest ik pompen. Steeds vaker. Ik gaf het op. Dan maar lopen.
Tuut tuut! Daar was mijn hulp. Die was toch gekomen. Fijn! We legden de fiets achterin de auto en reden de heuvel op naar het vakantiehuis. Ik besloot om de band meteen te verwisselen. Ik had er een internetpagina bij gezocht om me te vertellen hoe het moest. Anderhalf uur deed ik erover. Wat een gedoe! Toch was ik best een beetje trots. Maar het record bandenwisselen zal ik wel nooit halen.
